Yaşamak neden bu kadar zor ? Bu kadar güzel ? ve vazgeçilmez. İnsanların birbirini anlamamak için bu çabası neden? Artık insanların gerçekten bazı düşüncelere ve düşlere zamanı yok ve en acı olanı da yalnızlığın her geçen gün bizi saran bir kefen olması hem de en siyahından.Delik deşik paçavralar gibi olmuş mutluluk,dönmeli insanlık bu yalanından !
Terkedip gitmek elbette çok kolay . Zor olanı başarıp kal ve savaş o zaman ! Az kaldı 3 gün sonra kaderim tekrardan değişecek hangi yola sapıcam bilemiyorum keşke en ufak bir fikrim olsaydı ancak herşeyin tekrar en dibe batıp tekrardan başa sarıp kötüleşeceğini biliyorum .Zor olanı başarıp savaşabilirmiyim .İşte bu beni çok korkutuyor .
Gün pişmanlıklar günüdür.Hatalarımdan ders çıkaramaz oldum.Verdiğim kararlar pekte normal gelmiyor ufak bir psikolojik bozukluk sanırım belkide ufakta olmayabilir sinir krizleri sanırım bunun bir belirtisi.Evet huzur istiyorum sadece huzur .Yarınları görmeye ne sabrım ne de gücüm kalmadı .Tek tutunduğum dal olan ufak şeylerle mutlu olmayı da beceremez oldum .Yorgunum,düşlerimden bile kaçıyorum.Zaman ne gösterir ,elimizden neleri alır ve geriye neler bırakır bilmiyorum ama kıyıya vuran bir balık olmak istemiyorum.
Sıkıntı sıkıntı sıkıntı elden gelense koca bir sıfır eski günleri özlüyorum bazen etrafımda kimseler yok hayata yoksunluk acı veriyor birilerine küsmek darılmak bile imkansız artık hepsini boşverip kendime küsüyorum.en acı verici olanı sevdikleriniz tarafından umursanmamak .Hep düşündürüyor acaba hata bende mi diye .Ee insan kendini kolay kolay eleştiremez hata ne bende ne de başkasında ya da kimsede işte böyle karmakarışık bir durumda takılıp kalıyor insan .Hayat fazla mı yorucu yoksa biz mi fazla koşup yoruluyoruz anlayamıyorum.İhtimaller içimi ürpertiyor , düşünmemek değil düşünmeme isteği bile imkansız insan ne kadar istemesede takılıp kalıyor olumsuzluğa umarım hayat bize şekil yapmadan biz ona şekil yapabiliriz =)